red_rectangle_danger_sign_lHet verzamelen van voorwerpen is voor vele Nederlanders een hobby waar ze zich volledig op kunnen storten. Maar er schuilen ook gevaren. Het verzamelgedrag kan namelijk obsessief worden; het eindeloos toevoegen aan een collectie waardoor er zich allerlei problematiek openbaart, en dan hebben we hier niet over iets onschuldigs als een uitpuilende zolder, maar eerder over complexe en negatieve sociale consequenties zoals sociaal isolement en geldproblemen.

Over het algemeen kan je stellen dat mensen met verzamelwoede een vrij simpel denkpatroon hebben. Met andere woorden, ze hebben een brein dat moeite heeft om flexibel te zijn. Het zijn mensen die moeilijk beslissingen kunnen nemen. Op deze manier is verzamelwoede en een resulterend overvol huis makkelijk te verklaren. Men kan niet kiezen welk voorwerp ze aan hun collectie willen toevoegen dus dan maar allemaal?

In zulke gevallen gaat het dan om een verzameling die zich niet laat typeren en bovendien geen echte waarde herbergt. Men verzamelt nu echt alles en het huis staat vol met allerlei prullaria. Er wordt in de ergste gevallen werkelijk niets meer weggegooid met een vervuild en uitpuilend huis tot gevolg.

Toch kunnen de gevolgen van verzamelwoede ronduit dramatisch zijn. Niet alleen de leefomgeving wordt vernield, ook de kosten kunnen uit de hand lopen. Talrijk zijn de verhalen over verzamelaars die zoveel spullen hebben dat er loodsen worden gehuurd om de spullen te kunnen stallen. De kosten lopen op en men gaat bankroet, met alle gevolgen van dien.

Uit onderzoek is verder gebleken dat een gemiddelde probleemverzamelaars moeite heeft om de eigenlijke collectie op een redelijke manier te ordenen en rangschikken. Deze taak vraagt natuurlijk om een bepaalde focus en daar is nou juist zo’n gebrek aan. Het proberen te stimuleren van dingen weggooien wordt dan ook praktisch onmogelijk. In eerste instantie aanvaardt de verzamelaar niet dat er een probleem is. Ze zien de werkelijkheid anders en zien echt een hoop rotzooi als een waardevolle collectie die zeker niet weggegooid mag worden, ook al gaat het om een oude stapel kranten. Pas als er probleemerkenning heeft plaatsgevonden is er een mogelijkheid tot gedragsverandering.